Frankenshteyn

Ilm chegaralarini buzishga bel bog‘lagan yosh olim o‘zining eng katta orzusini ro‘yobga chiqarishga urinadi — hayot aloqasi uzilgan jasadga qayta jon bag‘ishlash. Tajriba muvaffaqiyatli tugaganida esa u kutilmagan haqiqatni anglaydi: yaratilgan mavjudot nafaqat tirik, balki his-tuyg‘uga ega, o‘ziga xos qalbli mahlukdir.Ammo olimning qo‘rquvi va pushaymonligi uni o‘z ijodidan yuz o‘girishga majbur qiladi. Dunyo esa bu g‘aroyib tirik mavjudotni bag‘riga sig‘dirolmaydi — uni ko‘rgan har kim qo‘rqadi, yomon ko‘radi, haydab yuboradi. Shunday qilib, boshpana va mehr izlagan yolg‘iz jonzot insoniyatning qattiqqo‘lligi bilan to‘qnash keladi.Uning iztirobi tobora kuchayib borar ekan, olim va yaratgan maxluqi orasidagi bog‘liqlik fojiali sinovlarga aylanadi. Bu hikoya ilm va mas’uliyat, ijod va oqibat o‘rtasidagi eng og‘ir savollarga javob izlaydi.